سلام،

با اینکه عجیبه ولی انگار سال 90 هم تموم شد. از همین الان همه جا بوی عید میده. امروز صبح که توی تاکسی بودم یه لحظه حس کردم چقدر همه چیز مثل عیده، رنگ و بوی هوا ، آدم ها ، ماشین ها ، وقتی هم رسیدم سر کار، دیدم همکارام پرده های پنجره پشت میزم رو کنار زده اند و آفتاب بی رمقی افتاده توی اتاق. از این آفتاب های بلاتکلیف که گرما نداره، فقط زرده و بی جون. نمیدونم چرا اما با دیدن شیشه های کثیف یاد عید و خونه تکونی و شیشه پاک کردن افتادم، دست خودم نبود اما باعجله پرده ها رو انداختم و گفتم، توروخدا منو یاد عید نندازین.

حالا از صبح دارم به این کارم فکر میکنم. اینکه چرا از عید اینقدر فراری ام؟ دارم با خودم فکر میکنم آخرین باری که از نزدیک شدن سال نو خوشحال شدم کی بوده؟ شاید خیلی وقت پیش که بچه بودم از عید و تعطیلاتش خوشحال هم میشدم، هرچند که پیک شادی و تکلیف نوروزی و همیشه مرتب بودن تو خونه و منتظر مهمون بودن و یه عالمه چیزهای دیگه هم با عید می اومد، ولی در کل عید برام خیلی قشنگ و دوست داشتنی و مهمتر از هم طولانی بود.

آره، طولانی ... فکر میکنم بچه که بودم عید و محرم و ماه رمضون و ... همه اینها خیلی طولانی تر از حالا بود. الان هم زود به زود عید میشه، هم تعطیلات عید زود تموم میشه. انگار حالا که بزرگتر شدم، خیلی زود سال ها میرن و سال های بعدی میان. شاید واسه همینه که از اومدن یه سال جدید غصه ام میگیره. واسه اینکه ته دلم میدونم این سرعت گذشتن زمان نیست که بیشتر شده، زمان همیشه همینجوری بوده، فقط این منم که هرسال بزرگتر میشم. 

حالا همه اینها رو گفتم که بگم هرچقدر هم دوست داشته باشم، میدونم دیگه تا آخر سال وقتی واسه نوشتن ندارم، واسه همین هم این سلام آخر سال 90 رو از من داشته باشین تا با اولین پست سال 91 بیام و به همه شما مهربونها تبریک سال نو  بگم.